osoba popełniejąca samobójstwo z jednej strony jest tchórzem, który boi się wziąść życie w swe ręce i woli wybrać śmierć. Z drugej zaś strony jest chodzącym przykładem heroizmu, bo odważyła się na ten czyn. Dużo osób potępia samobójstwo w stylu "nie rób tego pomyśl o rodzinie i bliskich itp itd". Ale czy ktoś pomyślał kiedyś o nich, Czy ktoś zagłębił się w ich duszę?
Temat ten mogę wziąć zbyt do siebie ze względu na ciotecznego brata, którego pewnego ranka znaleziono w lesie na sznurze. Przepraszam za to, ale mimo tej tragedii nie jestem osobą, która potępia samobójstwo. W końcu kto z nas wie co tak naprawdę z najduje się po "tamtej" stronie. Może samobójcy tak naprawdę żałują z całęgo serca tego czynu, a może odetchnęli z ulgą patrząc na dzisiejsze czasy.
PS jeśli ktokolwiek o tym myślał lub próbował i przetrwał ten czas to żałuje tego, że nie dosięgnęła go ta "odwaga"? Myślę że nie.
A tak w ogóle to zwierzęta są najlepszym lekarstwem na takie myśli. Pomyślcie co by stało sie z waszymi podopiecznymi gdybyście dopuścili się tego czynu.. Biada ich losom, oj biada